«Κατίν» και «Ελα να δεις», δύο ταινίες με θέμα τη σφαγή αιχμαλώτων και αμάχων από τους Σοβιετικούς και τους Ναζί αντίστοιχα

«Εγώ τα λέω ενθύμια φρίκης». Αυτή την απάντηση έδωσε ο ποιητής Νίκος Καρούζος στην ερώτηση που είχε θέσει ο ίδιος «Τι είναι τα ποιήματα;». Ενθύμια φρίκης. Ακριβώς αυτό είναι οι δύο ταινίες που προβάλλονται στις κινηματογραφικές αίθουσες: «Ελα να δεις» του Ρώσου Ελεγκ Κλίμοφ, και «Κατίν» του Αντρέι Βάιντα. Το πρώτο γυρίστηκε το 1985, το δεύτερο πέρσι, όμως η δράση των δύο φιλμ απέχει ιστορικά μόλις τρία χρόνια: το «Κατίν» τοποθετείται στα 1940, το «Ελα να δεις» στα 1943. Και γεωγραφικά όμως, τα δύο φιλμ πέφτουν το ένα πάνω στο άλλο, καθώς τα ιστορικά γεγονότα που αφηγούνται διαδραματίστηκαν στη Λευκορωσία. Επίσης, και τα δύο έχουν ως θέμα δύο αιματηρά σκηνικά του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου: τη σφαγή αιχμαλώτων και αμάχων από τους Σοβιετικούς και από τους Ναζί αντίστοιχα.

Με λίγα λόγια, οι δύο ταινίες έχουν κοινά. Σε καλλιτεχνικό επίπεδο όμως, έχουν πολλές διαφορές.

Ο πατέρας του Βάιντα

Το «Κατίν» πραγματεύεται τη μοίρα χιλιάδων Πολωνών αξιωματικών (περισσότερα)

Copyright: Ηλίας Μαγκλίνης & «Καθημερινή» (15/2/2009)