Όταν οι στρατιώτες δεν είναι παρά «οι εργάτες του πολέμου»

Του Στάντη Αποστολίδη - ένθετο «Βιβλιοθήκη» (εφημ. «Ελευθεροτυπία») 3/10/2008

Σ' έναν πόλεμο, μόνη ειλικρινής φωνή ίσως να 'ναι αυτή ενός «ανεπιθύμητου» παρατηρητή, αμέτοχου ή που μοιάζει να παίρνει και το μέρος του αντιπάλου - αφού συνηθέστατα άλλωστε οι εμπλεκόμενοι έχουν καθένας το δικό του ...άδικο!

Αυτή είναι και η περίπτωση του Μαλαπάρτε, που κατά σύμπτωση στην ίδια χρονιά παρουσιάστηκαν δύο βιβλία του, ενώ πέρα από μια παλιότερη απαράδεκτη μετάφραση του «Δέρματος», τα έργα του μισόν αιώνα παρέμεναν απρόσιτα για το ελληνικό κοινό.

Γράψαμε πρόσφατα1 για τη δύναμη των συμβολισμών, τη διεισδυτικότητα του βλέμματος, τις συγκλονιστικές περιγραφές του προφητικού σχεδόν, στην εποχή του, «Καπούτ», αλλά και για τις συνθετικές αδυναμίες του. Στις «Πηγές του Βόλγα», τώρα (ανταποκρίσεις δημοσιευμένες στην «Corriere della Sera», μεσούντος του πολέμου, το 1941-42), ο λυρισμός που κούραζε στο «Καπούτ» έχει περιοριστεί -οι δημοσιογραφικές απαιτήσεις απολιπαίνουν γενικά τα κείμενα και μένουν τα κυριότατα, δίχως φλυαρίες, σαν φωτογραφίες απ' το μέτωπο-, υστερεί όμως κάπως σε δραματικότητα.

Ο αμφιλεγόμενος Μαλαπάρτε, φασίστας στον Μεσοπόλεμο, που κατέληξε κομμουνιστής στον Μεταπόλεμο (περισσότερα)

Copyright: Στάντης Αποστολίδης - εφημ. «Ελευθεροτυπία» (3/10/2008)